هر قدر منطق ما در مذاكرات اتمي با 3 كشور اروپايي قوي و مستحكم است، اطلاع رساني از روند مذاكرات يك سال گذشته به همان ميزان ضعيف و نارساست و همين پاشنه آشيل باعث شده، طرف اروپايي حداكثر سوءاستفاده را از اين مطلب بكند.
همچنان كه درباره توافق بروكسل به هنگام انجام آن، اطلاع رساني مطلقاً تعطيل بود و ماه ها بعد در پي خلف وعده طرف اروپايي براي مختومه كردن پرونده ايران در آژانس معلوم شد ما چنان توافقي هم داشته ايم، درباره مذاكرات وين و پاريس هم- البته نه به آن غلظت توافق بروكسل- ضعف مذكور مشاهده مي شود.
اظهارات سخنگوي تيم مذاكره كننده در اين زمينه، اغلب مبهم، كلي و فاقد عناصر شفاف خبري است. ايشان مدام مي گويد: مذاكرات پيچيده و دشوار بود، احتمال توافق 50-50 است، ما پيشنهادات خود را مطرح كرديم و آنها هم پيشنهاداتي دادند كه توافق نسبي حاصل شد، طرف اروپايي از 10 پيشنهاد ايران، 8 پيشنهاد را پذيرفت و...
اما هيچگاه در ميان انبوه مصاحبه هاي ايشان با رسانه هاي داخلي و خارجي معلوم نمي شود كه واقعيت ها و محتواي مذاكره چيست. اين يعني واگذاشتن زمين مبارزه به حريف براي يك جنگ رواني آسان. طرف مقابل اما در جنگ رسانه اي مي كوشد عرصه را بر ايران تنگ كند و ما را بي منطق و لجوج نشان دهد.
به نظر مي رسد شوراي عالي امنيت ملي تا دير نشده بايد فكري به حال اين سيستم اطلاع رساني نارسا و فرماليته كند يا كميته تبليغات خود را فعال كند تا رسانه هاي ايراني مجبور نباشند جعليات و شانتاژهاي رويتر، فرانس پرس و... را كه قطعاً با سيستم هاي اطلاعاتي و امنيتي كشورهاي مبدأ هماهنگ مي شود، در قحطي خبر منتشر سازند.
و نكته آخر اينكه آقاي موسويان به عنوان يك موفقيت مهم، از وعده اروپا براي كمك به پيوستن ايران، به سازمان تجارت جهاني (WTO) خبر داده اند. آيا اين لزوماً يك توفيق است؟ بايد ديد اساساً اقتصاددان هاي مستقل كشور هم چنين نگاهي به ماجرا دارند. چنين وعده اي نمي تواند باعث خواباندن برنامه اتمي ما شود. ع. معتمدي