جشنواره ها (نكته)
پژمان كريمي
در نيمه اول دهه هفتاد، جشنواره هاي متعدد و متنوع سينمايي در كشور بر پا مي شد.
اين جشنواره ها در نگاه كلي، سه حسن اصلي داشت: يك- قالب هاي كوتاه، بلند، داستاني، مستند و مستند- داستاني را دربرمي گرفت. مثل جشنواره فيلم هاي كوتاه، جشنواره فيلم هاي مستند سوره و...
دوم- موضوعي بود. مثلا جشنواره فيلم وحدت كه اختصاص به آثار مرتبط با موضوع جانباز و فرهنگ جانبازي داشت.
سه- جشنواره ها در نقاط گوناگون كشور برپا مي شد. مانند جشنواره هاي سينماي جوان.
تعدد جشنواره ها و سه حسن توأمان توصيف شده، ذهن سينماگران و استعدادهاي سينمايي را در سراسر كشور و در طول سال درگير مي كرد و به كار هنري فرا مي خواند. جنب وجوشي ايجاد مي نمود. موجب مي شد استعدادها رخ نشان دهند. موضوع بندي ها نيز نگاه هاي جديد را به سوي مفاهيم ارزشي و گسترش آن مفاهيم به دامن سينما هدايت مي كرد.
پس از برگزاري انتخابات دوم خرداد 76 و آغاز دوران موسوم به اصلاحات، با حضور افرادي نظير عطاءالله مهاجراني در رأس وزارت ارشاد و عناصر ديگري كه امروزه اكثر آنان به كشورهاي بيگانه پناهنده شده اند، فضاي فرهنگ كشورمان در معرض سكولاريسم قرار گرفت.
اين عارضه كه برآمده از مجال دهي به هنرمندان معارض بود، سينماي كشورمان را رو به توليد آثار شبه روشنفكرانه يا مقيد به عشق هاي مثلثي سوق داد.
در واقع دغدغه رونق سينماي ايران و شناسايي استعدادها و گسترش مفاهيم ارزشي، بر ساحت هنر هفتم، به حاشيه رانده شد.
جشنواره ها- جز جشنواره هايي مانند فيلم فجر و كودك- يكي پس از ديگري تعطيل و يا كم فروغ شدند.
آن شور و شوق فيلم سازي و عرصه گسترده تجربيات سينمايي، رخت بربست. رخوت و نوميدي بر استعدادهاي جوان چيره شد. مفهوم گرايي جاي خود را به فرم و ساختار بخشيد. سينماي متعهد، استعدادهاي معتقد به فرهنگ اسلامي و استقلال و آزادگي در آشفته بازار سينما، جانب انزوا گرفت. اتفاقي كه عوارض آن همچنان دامنگير سينماي امروز ايران است!
اينك اگر يكي از شيوه هاي رونق دادن به سينماي ايران و شناسايي استعدادهاي متعهد و گسترش مفاهيم ارزشگرايانه بر دامن سينما را برگزاري جشنواره هاي متعدد بدانيم، همين شيوه، بهترين راه تقابل با سينماي معيوب امروز ماست. به شرط آن كه جشنواره ها همان سه شرط توأمان برشمرده در سطور نخست را دربر بگيرد و با حساسيت و وسواس، نظارت و ارزشيابي شود؛ نظارت و ارزشيابي براي رفع نواقص، تقويت ويژگي ها و شناسايي استعدادهاي متعهد و حمايت از آنها!
در نيمه اول دهه هفتاد، جشنواره هاي متعدد و متنوع سينمايي در كشور بر پا مي شد.
اين جشنواره ها در نگاه كلي، سه حسن اصلي داشت: يك- قالب هاي كوتاه، بلند، داستاني، مستند و مستند- داستاني را دربرمي گرفت. مثل جشنواره فيلم هاي كوتاه، جشنواره فيلم هاي مستند سوره و...
دوم- موضوعي بود. مثلا جشنواره فيلم وحدت كه اختصاص به آثار مرتبط با موضوع جانباز و فرهنگ جانبازي داشت.
سه- جشنواره ها در نقاط گوناگون كشور برپا مي شد. مانند جشنواره هاي سينماي جوان.
تعدد جشنواره ها و سه حسن توأمان توصيف شده، ذهن سينماگران و استعدادهاي سينمايي را در سراسر كشور و در طول سال درگير مي كرد و به كار هنري فرا مي خواند. جنب وجوشي ايجاد مي نمود. موجب مي شد استعدادها رخ نشان دهند. موضوع بندي ها نيز نگاه هاي جديد را به سوي مفاهيم ارزشي و گسترش آن مفاهيم به دامن سينما هدايت مي كرد.
پس از برگزاري انتخابات دوم خرداد 76 و آغاز دوران موسوم به اصلاحات، با حضور افرادي نظير عطاءالله مهاجراني در رأس وزارت ارشاد و عناصر ديگري كه امروزه اكثر آنان به كشورهاي بيگانه پناهنده شده اند، فضاي فرهنگ كشورمان در معرض سكولاريسم قرار گرفت.
اين عارضه كه برآمده از مجال دهي به هنرمندان معارض بود، سينماي كشورمان را رو به توليد آثار شبه روشنفكرانه يا مقيد به عشق هاي مثلثي سوق داد.
در واقع دغدغه رونق سينماي ايران و شناسايي استعدادها و گسترش مفاهيم ارزشي، بر ساحت هنر هفتم، به حاشيه رانده شد.
جشنواره ها- جز جشنواره هايي مانند فيلم فجر و كودك- يكي پس از ديگري تعطيل و يا كم فروغ شدند.
آن شور و شوق فيلم سازي و عرصه گسترده تجربيات سينمايي، رخت بربست. رخوت و نوميدي بر استعدادهاي جوان چيره شد. مفهوم گرايي جاي خود را به فرم و ساختار بخشيد. سينماي متعهد، استعدادهاي معتقد به فرهنگ اسلامي و استقلال و آزادگي در آشفته بازار سينما، جانب انزوا گرفت. اتفاقي كه عوارض آن همچنان دامنگير سينماي امروز ايران است!
اينك اگر يكي از شيوه هاي رونق دادن به سينماي ايران و شناسايي استعدادهاي متعهد و گسترش مفاهيم ارزشگرايانه بر دامن سينما را برگزاري جشنواره هاي متعدد بدانيم، همين شيوه، بهترين راه تقابل با سينماي معيوب امروز ماست. به شرط آن كه جشنواره ها همان سه شرط توأمان برشمرده در سطور نخست را دربر بگيرد و با حساسيت و وسواس، نظارت و ارزشيابي شود؛ نظارت و ارزشيابي براي رفع نواقص، تقويت ويژگي ها و شناسايي استعدادهاي متعهد و حمايت از آنها!
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۰ ساعت 0:10 توسط روح الله امین آبادی
|
بسم رب النور