ديروز در پي انتشار خبر هولناك اصابت راكت و خمپاره شليك شده از سوي نظاميان آمريكايي به حرم مطهر اميرمؤمنان علي(ع)، فردي ناشناس با روزنامه تماس گرفت و اظهار داشت: «مي خواهم به شما اطلاع دهم كه من و چند نفر از دوستانم، در حال عزيمت به نجف براي دفاع از حريم حرم مولايمان هستيم.» به او گفته شد كه مطابق مقررات دولت ايران، فعلا باب سفر قانوني به عتبات بسته است و شما نمي توانيد قانوناً وارد خاك عراق شويد. تلفن كننده ناشناس در حالي كه صدايش از هيجان و بغض به ارتعاش افتاده بود و كلمات را آميخته با گريه و زاري ادا مي كرد، بي اعتنا به حرف هاي همكارمان كه او را به آرامش و تأمل فرا مي خواند، بدرود گفت و گوشي را گذاشت.
اين روزها حال و روز بسياري از ايرانيان- به ويژه جوانان- همانند حال اين فرد ناشناس است و در گفت وگوي روزمره مردم، فراوان مي شنويم كه از يكديگر مي پرسند: چه بايد كرد؟ و پاسخ اين سؤال از آنجا دشوار و پيچيده تر مي شود كه ملاحظاتي چند پيش روي مردم، همزمان خودنمايي مي كند.
 يك طرف، حرمت شكسته شده ذوات مقدسه اي است كه دل هاي مؤمنان و محبان اهل بيت(ع) به نام و ياد آنان مي تپد و سوي ديگر، منعي است كه قوانين نظام ، در برابر مردان آماده دفاع از حريم ولايت براي اعزام به سرزمين عراق نهاده است و مردم حيران مانده اند ميان دو احساس؛ ضرورت قيام براي حفظ حريم حرم اميرالمؤمنين و سيدالشهدا آنان را به حركت
فرا مي خواند و در عوض، احترام به قوانين جمهوري اسلامي و تبعيت از ولايت و مرجعيت، برپاي ايشان، ريسمان توقف و سكون مي بندد. وجدان جوانان باغيرت و متعهد در ميانه اين دو احساس، سخت آسيب ديده است. در اين باره اما حرف هايي است كه شمه اي از آن را مي توان بازگفت.
1- بردباري و تحمل دوستداران اهل بيت پيامبر در برابر مصيبت بزرگ هتك حرمت كربلا و نجف بي كرانه نيست و همچنان كه از شواهد و قرائن برمي آيد با اوج گيري جسارت دشمن كافر، افراد به تناسب ظرفيت هاي دروني شان، مهار از كف مي دهند و آن مي كنند كه چه بسا در شرايط عادي حاضر به انجامش نيستند. مسئولان بزرگوار و مراجع ديني نظام كه حكم و فتوايشان، نقش تعيين كننده در انفجار احساسات پاك و مؤمنانه مردم دارد، لابد وظيفه سنگيني را بر دوش خود احساس مي كنند كه در موقع مقتضي آن را بر زمين خواهند نهاد اما تا آن زمان، از هدايت مستمر و لحظه به لحظه مردم و پاسخگويي متناسب به دغدغه هاي شورانگيز در درون سينه آتش گرفته آنها نبايد غافل باشند.
2- در اين مرحله و در شرايطي كه مردم در برزخ انتخاب يكي از چند راه پيش رو گرفتار و حيرت زده اند، كارهايي هست كه با انجام آنها مي توان تا حدودي موجب تسلاي دل مجروح پيروان مكتب علوي و حسيني شد؛
الف: بازگويي دائم جنايات كفار آمريكايي و انگليسي در سرزمين عراق و حريم شكني آنان در تعرض به ساحت مقدس معصومين، دريدن پرده هاي عفت و عصمت، تجاوز به نواميس مسلمين و ريختن خون زنان و كودكان و مردان امت محمدي، حداقل اين فايده را دارد كه به انباشت نفرت و كينه در دل مردم مؤمن و آزاده مي انجامد و همين كينه مقدس، سرمايه عظيم ملت ما در مصاف سرنوشت با كافران حربي كاخ سفيد خواهد بود.
ب: يافتن راه هاي عملي براي مبارزه منفي همه جانبه با آن دسته از كشورها كه اماكن متبركه به لوث قدوم آنان آلوده شده است و شريك جرم آمريكا شده اند، بايد در دستور كار جدي دولت و مردم قرار گيرد. كافي نيست كه فقط ليستي از برخي شركت هاي وابسته به آمريكا و صهيونيسم جهاني منتشر شود و از مردم بخواهند كالاهاي اين شركت ها را تحريم كنند. بايد ستادي مركب از دستگاه هاي مختلف حكومتي و نهادهاي اجتماعي، وظيفه شناسايي و پي گيري اين مبارزه را در اعماق مناسبات اقتصادي و سياسي جمهوري اسلامي با خارج عهده دار شود و در مرحله بعد تمامي جهان شيعه و اسلام براي پيوستن به اين مبارزه بزرگ فراخوانده شوند.
ج: محافل، جريانات و اشخاص رسوايي كه با وجود برملا شدن ننگ و نكبت باطني كفار جنگ افروز آمريكايي و انگليسي، همچنان به وظيفه پيشين خود در آراستن چهره اي دوست داشتني از اين شياطين عمل مي كنند، بايد شناسايي و به مردم معرفي شوند. گرچه اين مقدار كافي نيست و چه بسا اگر دستگاه ها و ديدبانان اطلاعاتي و امنيتي كشور هوشيارتر عمل كنند، خواهند توانست روابط كثيف اين هرزه هاي سياسي را با اربابان پليدشان كشف و تحركات آنها را خنثي كنند.
براي ما ننگ است كه در هنگامه اوج گيري شقاوت و جسارت نظاميان آمريكايي در كنار حرم امام علي(ع)، روزنامه اي در ايران كه براي رد گم كردن، علايق غربي خود را در سايه نامي متضاد پنهان كرده است، رسماً نقش روابط عمومي وزارت جنگ ايالات متحده را بازي و با خبرسازي چنين القا كند كه آمريكايي ها، نه در شكنجه هاي رسواي زندان ابوغريب گناهي مرتكب شده اند، نه مسئوليت كشتار مردم با بمباران شهرها و خراب كردن
خانه ها برعهده سربازان آمريكايي و انگليسي است، نه هتك حرمت امام علي و امام حسين و ائمه كاظمين و سامرا به دست ايشان صورت گرفته، نه گلوله اي از سوي آنان به اين اماكن مقدسه شليك شده و نه... و اگر اتفاقاتي از اين دست افتاده
- كه البته افتاده و قابل انكار نيست- مسئول آنها خود مردم عراق هستند؛ دنده شان نرم! در مقابل نظاميان اشغالگر، مقاومت نكنند تا چنين بلايي بر سر خود و مقدساتشان نيايد! اين در شرايطي است كه حتي خود آمريكايي ها و متحدان آنها، بارها به جناياتي از قبيل آنچه گفته شد، اعتراف كرده و گاه براي جلوگيري از انفجار خشم مردم جهان، بابت آنها پوزش خواسته و عناصر دست چندم را محاكمه كرده اند.
راستي چرا دست اين جماعت آمريكايي تر از آمريكايي ها بايد چنان باز باشد كه به راحتي روي جراحات دل چاك چاك جوانان باغيرت و شيفته اميرالمؤمنين و فرزندانش نمك بپاشند؟
فراموش نكرده ايم كه چند ماه پيش مقامات كاخ سفيد اعلام كردند براي كساني كه در 20 كشور اسلامي خاورميانه و آفريقا
- از جمله ايران- مأموريت تبليغ و زيبانمايي چهره آمريكا را عهده دار شوند، اجرت قابل ملاحظه اي را در نظر گرفته اند كه به ايشان پرداخته خواهد شد.
كشف اين قضيه كه تبرئه نظاميان آمريكا از اتهام حمله آشكار ديروزشان به حرم اميرالمؤمنين، چند هزار يا چند ميليون دلار براي يك روزنامه ايراني جايزه به ارمغان آورده،از سوي دستگاه اطلاعاتي كشورمان چندان مشكل نيست!
حسين صفارهرندي