نويسنده: پژمان كريمي

ماهيت سياسي هاليوود تنها به اعتبار توليدات آن مانند «فهرست شيندلر»، «نجات سرباز رايان» و... هدف اشاره نيست. نقش آفريني آشكار چهره هاي اين سينما در عرصه سياست نيز، به خوبي و روشني، كاركرد سياسي هاليوود و منتسبان آن را نمودار مي سازد.
    يكي از بازيگران مشهور هاليوود آنجليا جولي است. اويي كه در ميان منتقدان هموطن اش، طرفداران زيادي ندارد. وي مانند ديگر هنرپيشگان زن هاليوود، با پشت سرگذاشتن دهه سوم زندگي اش ، همچون مهره اي سوخته، به انزوا رانده مي شود. اما در اين ميان، سياستمداران آمريكايي مي كوشند از «شهرت» اين بازيگر كه در نزد برخي از مردم ايالات متحده به نام «شيطان» شناخته مي شود، به نفع خود بهره گيرند.
    در يكي از روزهاي پس از رويداد سيل فاجعه آفرين پاكستان كه به آوارگي 20 ميليون نفر انجاميد، جولي به عنوان سفير يونيسف به ميان آوارگان رفت. او درست در زماني تظاهر به غمخواري با سيل زدگان و گزارش نيازهاي آنان مي كرد، كه هواپيماهاي بدون سرنشين آمريكا در نقاطي از ايالت وزيرستان پاكستان، به بهانه تعقيب اعضاي القاعده و طالبان، مردم بي گناه روستايي را هدف موشك قرار مي دادند. تظاهر انسان دوستانه جولي اما، تحليلگران زيرك و واقع بين را فريب نداد. خيلي زود، در محافل رسانه اي و سياسي ايالات متحده، حضور جولي در پاكستان، داراي ماهيت سياسي و نمايشي براي به دست آوردن محبوبيت معنا شد.
    تحليل درست بود. جولي كه در گذشته و در گفت وگوهاي رسانه اي اش علاقه سياسي خود را به رخ كشيده بود و از سوداي رياست جمهوري ايالات متحده سخن رانده بود، نيازمند به دست آوردن محبوبيت بيشتر بود. محبوبيتي كه به سياسيون ايالات متحده كمك مي كند؛ يك: در مواجهه با افكار عمومي ايالات متحده، مهره ذخيره خود را به جاي باراك اوباما، آسانتر روانه كاخ سفيد سازند.
    دو: نگاه مردم جهان را نسبت به ايالات متحده كه به دليل جنايت در افغانستان و عراق، رنگي از تنفر و خشم عميقي يافته است، تا اندازه اي تغيير دهند.
    اما مسئله اين است:
    يك بازيگر سينماي سرشار از خشونت و سكس آمريكا، چگونه مي تواند ناگهان به سياستمدار خردمند، تبديل شود؟!
    آيا مردم آمريكا آن قدر عقل خود را از دست داده اند كه به راحتي دچار فريب شوند؟
    چگونه جهان باور كند بازيگري كه به دوران بازنشستگي اجباري سينماي بي رحم هاليوود نزديك شده و تا ديروز در برابر موضوع «حقوق بشر» ساكت بوده، در اندك مدتي دوستدار حقوق بشر و درگير مسائل انساني شده است؟!
    آيا نمي توان و نبايد به عقل سياستمداران آمريكايي شك كرد؟
   
   
 روزنامه كيهان، شماره 19777 به تاريخ 6/8/89، صفحه 10 (تصوير روز)