پژمان كريمي
مخالفان و دشمنان جمهوري اسلامي 32سال است ادعا مي كنند:
- «در صداوسيماي جمهوري اسلامي، مخالف جايي ندارد، پس اين رسانه، صداي همه مردم نيست و ملي قلمداد نمي شود!»
بايد گفت:
يك- ادعاي ياد شده، يكي از بزرگترين دروغ هايي است كه مخالفان نظام، در مسير تحميق مخاطبان، بي مهابا به زبان آورده اند. آنها دروغ مي گويند تا نظام سياسي كشورمان را داراي ماهيتي استبدادي و سركوبگر معرفي كنند و درعين حال، تصويري جعلي و مظلوم از خود، به نمايش گذارند.
همه مي دانند در صداوسيما، مناظره هايي برپا مي شود كه بر بستر آن، مخالفان- جز طيفي كه سلاح به دست گرفته اند و مرتكب جنايت شده اند- ديدگاه هاي خود را ارائه مي كنند.
جالب اين است بدانيد يكي از مشكلات برنامه سازان رسانه ملي در برپايي مناظره ها، استقبال نكردن مخالفان از حضور در ميدان مناظره هاست. به عبارتي ديگر، مخالفان از يك سو فرياد مي زنند، ما در رسانه ملي تريبون نداريم اما، وقتي آنان براي ارائه ديدگاه فراخوانده مي شوند، اجابت نمي كنند. دليل پرهيز هم روشن است. آنها چه بگويند؟ در برابر منطق اسلام و انقلاب، چه حرفي براي گفتن دارند؟ در برابر اسناد روشن و غيرقابل انكار وابستگي به دولتهاي خارجي، چه كنند؟ چه واكنشي نشان دهند؟
دو- گفتيم كه رسانه ملي همواره به آن گروه از مخالفاني كه اسلحه به دست نگرفتند و جنايت نكردند، مجال ارائه ديدگاه داده است.
آيا عقل ايجاب مي كند، رسانه ملي در اختيار افرادي قرار گيرد كه با زبان سلاح با مردم و نظام سخن مي گويند، منطق شان گرز و گلوله است و به چيزي جز سرنگوني نظام نمي انديشند؟
در كجاي دنيا، يك جاني را در سطح رسانه ها هدف تكريم قرار مي دهند؟ در كجاي دنيا، يك نظام- آن هم نظامي كه داراي مشروعيت و مقبوليت برجسته مردمي است- تريبون رسمي به جنايتكاران درصدد براندازي مي سپارد؟
سران فتنه تا هنگامي كه جنايات هشت ماهه سال 88 را برپا نكرده بودند، در رسانه ملي آشكار شدند. بارها هم آشكار شدند.
اما آيا عاقلانه و پذيرفتني است، امروز به عناصري كه هشت ماه كشور را به آشوب كشاندند، جنايت كردند، با دشمنان خارجي دست رفاقت دادند، بلندگوي رسانه ملي را بسپاريم؟ منطقي است؟
سه- اين را هم گفتيم كه مخالفان مدعي اند، چون در رسانه ملي جايي ندارند، پس رسانه ملي، صداي مردم نيست!
مخالفان و دشمنان جمهوري اسلامي، تصور مي كنند اگر همه مردم ايران را «مخالف جمهوري اسلامي» خطاب كنند، معجزه اي مي شود و ناگهان همه مردم ايران تبديل به مخالف مي شوند.
در آخرين انتخابات كشورمان 85درصد مردم به پاي صندوق هاي رأي رفتند. به گفته اي؛ مردم زير سايه حاكميت اسلامي و در چارچوب قانون اساسي جمهوري اسلامي، دست به مشاركت سياسي زدند.
اين ميزان مشاركت در سايه كدامين نظام سياسي و در كجاي دنيا، همتا دارد؟
32 سال است دنياي استكبار، دست به هر جنايتي زده است كه جمهوري اسلامي سرنگون شود، تحريم اقتصادي و تسليحاتي، ترور مردم و مسئولان، طراحي كودتا، تحميل هشت سال جنگ نابرابر و...!
نظامي كه پشتوانه مردمي نداشته باشد، مي تواند در برابر يك دهم جنايت هايي كه استكبار عليه كشور و نظام مان اعمال كرد، بيش از سه دهه مقاومت نشان دهد؟ براستي ممكن است؟پاسخ روشن است: خير!.
هنگامي كه اكثريت مردم ايران، مسلمان و حامي نظام جمهوري اسلامي اند، چگونه مخالفان نظام به خود اجازه مي دهند، خود را نماينده مردم ايران و صداي خود را صداي ايراني بنامند؟!
از اين رو، ترديدي نيست كه رسانه ملي، رسانه مردم است. و مخالفاني كه رسانه ملي را صداي مردم نمي دانند، در واقع منظورشان از «مردم» همان گروه كوچكي است كه برخلاف ايرانيان مسلمان و غيور، دل به باطل و اجنبي سپرده اند. گروهي كه عاشوراي سياه 88 را به پا مي كند، گروهي كه به راحتي بازيچه توطئه گران مي شوند هشت ماه، آتش فتنه در ايرانمان به پا مي دارند!. بله! رسانه ملي، رسانه اين گروه، صداي گروه نيست و نمي شود!
چهار- نگارنده اين پرسش را دارد كه اساسا چه ضرورتي وجود دارد بخشي از ظرفيت رسانه ملي، در اختيار مخالفان قرار بگيرد؟ شايد عده اي خرده بگيرند و بگويند: ارائه نظر مخالفان و پاسخ به آنها، موجب تبلور حقيقت است و ضروري! موافقم. اما وقتي بيش از سه هزار شبكه راديويي و تلويزيوني ماهواره اي فارسي زبان و غيرفارسي زبان و علاوه بر آن هزاران پايگاه اطلاع رساني الكترونيكي، سخاوتمندانه در اختيار مخالفان نظام است، چرا رسانه ملي بايد جور ارائه ديدگاه مخالفان را بكشد؟!
از طرفي ديگر، مگر مخالفان، يكي از اين هزاران تريبون خود را در اختيار جمهوري اسلامي و نيروهاي هوادار آن مي گذارند كه ما تنها «رسانه تصويري و شنيداري» خود را مهربانانه و متواضعانه وقف آنها كنيم؟!
فراموش نكنيم مردم هم موافق نيستند كه با پول بيت المال، رسانه شان، بلندگوي مخالفان نظام و استقلال كشورشان شود!
مردم چگونه فراموش كنند كه مخالفان، دستاوردهاي انقلاب را، استقلال ايران را چوب حراج زدند در حالي كه براي برپايي انقلاب و نگهباني از دستاوردهاي آن و براي پاسداري از استقلال ايران وهويت ايراني، صدها هزار نفر به شهادت رسيده اند؟!
چرا بايد رسانه ملي جايگاه مخالفان شود؟!
از اين رو، نه تنها رسانه ملي در برابر مخالفان تكليفي ندارد بلكه اگر هم تا امروز، به برخي مخالفان اجازه ارائه نظر داده، از اين پس نبايد بدهد!.