ترديدي نداريم كه با شكل گيري انقلاب، سينماي ايران نيز دگرگون شد. مصاديق و مظاهر فسق و فساد كه مجموعه اي به نام (البته بي مسماي) فيلمفارسي را رقم زده بود، جاي خود را به معيارهايي داد كه گمان مي شد با اتكاء بدان سينماي شايسته جمهوري اسلامي ايران پا مي گيرد. معيارهايي مثل حذف موضوعها و صحنه هاي غيراخلاقي، اعتنا به آداب و رسوم ملي و ديني و...!
با اين حال، امروز كه 32 سال از وقوع انقلاب و برپايي نظام ديني مي گذرد، اگرچه مجموعه اي از اهالي سينما را عناصر اخلاق گرا و متعهد تشكيل مي دهند و اگرچه برخي مصاديق ابتذال از پيكره سينماي ايران، رخت بربسته، اما سينماي در طراز جمهوري اسلامي ايران شكل واقعي نيافته است.اگر جز اين بود، امروز، نبايد بنشينيم و به دليل سيل خروشان و مهوع فيلم هايي چون «چارچنگولي»، «پوپك و مش ماشاالله»، «طهران- تهران»، «عروس فراري» و... از رواج ابتذال داد سخن دهيم!اگر جز اين بود، برخي فيلم سازان ما، بصير بودند و ميان حق و باطل متحير نمي شدند!
اگر جز اين بود از مجموع 70 تا 80 فيلم توليد سالانه سينماي ما، تنها چند فيلم به تعداد انگشتان دست، قابليت نمايش از رسانه ملي پيدا نمي كرد!به جرأت مي گويم اصلي ترين دليل پا نگرفتن سينماي مطلوب، كمبود «سينماگر انديشه ورز» است.
سينماگر انديشه ورز، هنرمندي خردگراست. به همين سبب متدين است. در سايه دين، بصيرت دارد و مسئوليت و تكليف را همواره احساس مي كند. نسبت به غناي ساختار و محتوا دغدغه مند است. اوست كه به عنوان يك انديشه ورز خلاق، قابليت انديشه سازي دارد.
بايد تاكيد كنم؛ ما نتوانستيم سامانه دقيقي براي شناسايي و پرورش و تزريق سينماگر انديشه ورز به عرصه سينماي مان طراحي كنيم!
اگر يك هدف برگزاري جشنواره ها از جمله جشنواره بين المللي فيلم فجر را، ايجاد بستر ظهور استعدادها بدانيم، چرا متوقع نباشيم كه سينماگر انديشه ورز ما از مجراي همين جشنواره كه بزرگترين اتفاق سينمايي كشور ناميده مي شود، آشكار نشود، پا نگيرد و در عرصه سينما خيمه نزند؟! تعبيه بخش ويژه استعدادهاي جديد كه رو به آثار متعهدانه دارند، هم بر غناي جشنواره مي افزايد و هم مجراي ياد شده را محقق مي كند. از 16 تا 17 دي، جشنواره فيلم عمار، برپايي نخستين دوره اش را تجربه كرد!در اين جشنواره، فيلم هايي درباره رخدادهاي پس از انتخابات ايران به نمايش درآمد و داوري شد. از بطن همين جشنواره كوچك، به جرأت مي توان گفت چهار- پنج استعداد شناسايي شدند. اين استعدادها، قابل تبديل به سينماگر انديشه ورز هستند. به شرط اينكه پرورش پيدا كنند و حمايت شوند.
جشنواره بين المللي فيلم فجر، اگر به اين كاركرد ارتقاء يابد، آن وقت است كه مي توان به تحقق سينماي بالنده در شأن جمهوري اسلامي و شايسته ايران و ايراني اميد بيشتري بست!