در خبرها آمده بود كه آقاي ابطحي معاون پارلماني رئيس جمهور با انتقاد از تعطيلي دو روزنامه در روزهاي اخير ابراز داشته اند كه:
«از نظر انساني براي همه نيروهايي كه در اين رسانه ها كار مي كردند و يك شبه بيكار شده اند، بيشتر بايد تأسف خورد.»1
يك روز پس از آن، خبري از سوي سخنگوي دولت منتشر گرديد كه نشان مي داد ايشان نيز به مانند جناب ابطحي از بيكاري روزنامه نگاران در دو روزنامه تعطيل شده عميقاً نگرانند و از دغدغه انساني سخن مي گويند2.
موضوع اين نيست كه سخنگوي محترم دولت و يا معاون محترم پارلماني رئيس جمهور، نسبت به تعطيلي و ورشكستگي پي درپي شركت هاي وابسته به دولت و بيكاري كارگرانشان چه مواضعي اتخاذ كرده و يا در برابر اجحاف آشكاري كه به همين قشر زحمتكش در بعضي شركت هاي غيردولتي صورت مي گيرد، چه دفاعيه اي در پرونده خود داشته اند.
پرسش اصلي اين است كه صرف نظر از درستي يا نادرستي تعطيلي برخي از نشريات، در طي اين سالها، آيا يك بار- يعني فقط يك بار- مديران مسئول نشريات تعطيل شده، مورد خطاب سخنگوي دولت و معاون پارلماني رئيس جمهور قرارگرفته اند كه چرا احياناً با تخطي از قانون و ضوابط تعريف شده، موجبات بيكاري روزنامه نگاران و ساير كاركنان يك روزنامه را فراهم آورده اند؟ آيا مي توان مسئوليت اين اتفاقات را در تمام موارد متوجه قوه قضائيه نمود ولي سياست مشكوك بعضي افراد در به تعطيلي كشاندن يك روزنامه و بهره برداري سياسي از آن را ناديده گرفت؟
طبيعي است كه صاحب اين قلم به عنوان عضو ناچيزي از خانواده مطبوعات، هرگز نمي تواند از بيكاري عده اي از همكارانش در روزنامه ها خشنود باشد ولي در عين حال دفاع نادرست و ابزاري از شخصيت روزنامه نگاران را نه براي دلجويي از آنان بلكه در حمايت از مديران قانون گريز بعضي روزنامه ها، ارزيابي مي كند.
حامد گيلاني
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- ابرار: 29/4/83
2- اعتماد: 30/4/83