محمدجعفر بهداد
چرا كنگره عريض و طويل يك حزب پرمدعا توجه مردم و حتي خواص را به خود جلب نكرده و برخلاف توقع و تدابير برگزار كنندگان آن، همچون «نمايش تحصن» احساس خاص را برنيانگيخته است؟
البته پاسخ اين پرسش، در دوره اي كه مسابقه خدمت رساني به مردم در بخشي از حاكميت آغاز و شعارهاي افراطي در صحنه سياسي كشور كمرنگ شده، روشن است.
وقتي مردم طعم خدمتگزاري عده اي از مسئولان را بچشند، عده ديگرهرچه قدر هم تقلا كنند، نخواهند توانست جامعه را به اين باور برسانند كه توسعه سياسي، منشاء همه گشايش ها و ظفرمندي هاست.
اتفاقاً همين آغاز موج خدمت رساني به مردم سبب شده تا طرفداران و طراحان دو آتشه نظريه «اول توسعه سياسي، بعداً توسعه اقتصادي»، در كنگره جديد خود از «رفاه و عدالت» سخن بگويند و برخلاف گذشته در ايدئولوژي عدالت گريز حزبي شان- ولو تاكتيكي و مقطعي- تجديدنظر كنند.
رونق نداشتن كنگره مدعيان تازه عدالت خواهي، اتفاقاً نشان داد برخلاف جريان مدعي اصلاحات، نهضت خدمت به مردم «زنده و پويا» است و ديگر تهديد كردن با طرح مسئله «اتحاد با اپوزيسيون» يا رنگ عوض كردن هاي پراگماتيكي كاربردي ندارد.