پژمان كريمي
دوستي تعريف كرد: در روزگار موسوم به اصلاحات، چندي به عنوان مترجم فعاليت مي كردم. يك روز به همراه چند نويسنده به منزل نويسنده اي ديگر رفتيم. به من گفته بودند قرار است با چند فرد خارجي ديدار كنيم. من گمان كردم خارجي ها در زمينه نشر كتاب فعال اند. اما چنين نبود. آنها وابسته به سفارتخانه هاي كشورهاي غربي در تهران بودند. برايم عجيب و مهوع بود؛ وقتي ديدم نويسندگان داخلي در مواجهه با غربي ها، شروع به گله كردند. گله از نظام سياسي كشور و خواهش از بيگانگان براي مداخله در اوضاع كشورمان! بيگانگاني كه در مقاطع گوناگون تاريخي، ماهيت ضدايراني و استعمارگرايانه خود رابه اثبات رسانده اند.

حكايت دوست مترجم، غم انگيز بود! باخود انديشيدم كه برخي از قلم به دستاني، كه به چه راحتي غيرت و عرق ملي و ديني شان را ومي نهند و دل به اجانب مي سپارند! چه راحت و سبكبار، درددل با «غير» مي كنند و در عين حال، با وقاحت سنگ ايران و ايراني بر سينه مي زنند! آنان در محافل فرهنگي و در گفت وگوهاي كوتاه و طولاني با اهالي رسانه، مدعي استقلال فكري و رأي، دلداده به فرهنگ بالنده ايراني و پيشرو در انديشه ورزي هستند، اما در برابر اجانب، ناتوان و كوچك و واداده و مفلس آشكار مي شوند. آنها، مي كوشند دلواپس حقوق انسانها و از جمله آزادي شناخته شوند، اما همزمان با قداره كشان و جنگ افروزان بين المللي، دست ياري مي دهند. آنها با دولتهايي همپا شده اند و همدل اند، كه جنايتهايشان، در گوشه و كنار زمين خاكي، بي شمار و آشكار است. همصدا با اجانبي هستند كه مانند گرگي گرسنه، در كمين ملت ايران نشسته اند. جانياني كه جز به چنگ اندازي به هويت و ثروت ايراني ونابودي دين الهي خشنود نمي شوند و بسنده نمي كنند!

و عجيب اينكه آنها رهبران فكري ونخبگان فرهنگي ملتي معرفي مي كردند كه بيش از سه دهه، جانانه و بالنده در مقام پاسدار باور و هويت و استقلال سرزمين خود قد برافراشته است.
اين گروه از نويسندگان كه شب و روز از نداشتن آزادي فرياد مي زدند، هم اينك براحتي آثار قديم و جديدشان به دست چاپ و نشر سپرده مي شود. به راحتي غر مي زنند، براحتي در نشريات داخلي مخالف نظام، به انقلاب و حاكميت جمهوري اسلامي، اهانت و تهمت روا مي دارند. و شگفتا كه همچنان از نبود آزادي سخن مي گويند! با اين وصف منظورشان از آزادي پيداست: آزادي براي سرنگون كردن نظام ديني و زدن چوب حراج به هويت ايراني!
و چنين مقصودي نبايد هم از نويسندگان سكولار و همدل و همصدا و همپاي اجانب بعيد به نظر آيد!
در دهه 70، مجموعه برنامه اي شگفتي ساز و مفيد از رسانه ملي به نام «هويت» به نمايش درآمد. در اين مجموعه هويت و كاركرد ضدديني و ضدايراني گروهي از قلم به دستان مدعي روشنفكري و استقلال و...، با استناد به آثار و سخنانشان- تاكيد مي كنم با استناد به آثار و سخنانشان- افشاء شد. اين اتفاق باعث شد، مخاطباني كه فريب شعارهاي رنگارنگ گروه يادشده را خورده بودند، بيدار شوند و بدانند كه در پس شعارهاي قلم به دستان خود فروخته، چه هويت و اميال و آمالي نهفته است.
بي ترديد، امروز جاي خالي «هويت» به شدت احساس مي شود. نسل جوان امروز بايد در مواجهه با هجوم امواج شبكه هاي ماهواره اي، سره از ناسره، خادم و خيانت كار و مصلح و مفسد و راه را از بيراه بازشناسد! افشاي هويت قلم به دستان خود فروخته مدعي، نه تنها گامي بزرگ در مسير پاسداري از فرهنگ ملي و ديني ماست، بلكه يك ضرورت روشن امنيتي است.