دهها رحمان رضايي و علي بداوي در عرصه سياست كشورمان، سالهاست كه مشغول به هم پريدن هستند و آنچه در زمين چمن چين اتفاق افتاد ذره اي از وقايع مشابهش در ميدان سياست نمي شود.
درگيري دو بازيكن فوتبال تيم ملي ايران در مقابل ميليونها چشم بيگانه، باعث شرمساري و خودخوري ما ايراني ها شد، اما هيچ وقت به همين اندازه از نابردباري و كم تحملي كودكانه برخي فعالان سياسي كشور احساس سرافكندگي نكرديم.
شايد بتوان گفت كه بداخلاقي دو فوتباليست كشورمان نسبت به يكديگر، ارتباط مستقيمي به استقلال و آزادي و شرف مردم ما نداشت، اما در صحنه سياسي كشورمان عناصري وجود دارند كه ديري است مشغول هتك ارزش ها و قوانين و نفي افتخارات عقيدتي و تاريخي كشور و ملت خود هستند و بدخواهان ايران و ايراني را جرئت و جسارت بيشتري مي بخشند.
دو ورزشكار خاطي ايراني از ملت خود عذرخواهي كردند، اما آيا آنهايي كه در طول سال هاي گذشته و با استفاده از امكانات بيت المال، علنا از همپيماني با دشمن سخن رانده و در گفته ها و نوشته هاي خود دين، امام، انقلاب، شهدا، رزمندگان، استقلال كشور و حاكميت ملي را به قصد هضم شدن در سيستم جهاني، مورد انواع طعن و تمسخر قرار دادند، از ملت ايران پوزش طلبيده اند؟
اي كاش اين نكته را با تمام وجود درك مي كرديم كه دعواي دو جوان ورزشكار بيشتر از دعواهاي مستمر سياسي باعث آبروريزي و لطمه زدن به حيثيت و اعتبار كشور و مردم نمي شود.
محمدجعفر بهداد