غلامرضا صادقيان
من از اين كه گاهي مي شنوم عده اي زن و مرد در يك مراسم رسمي يا دولتي جلوي چشم مسئولان نظام با هم رقصيده اند يا مراسم خلاف احكام دين بوده است، نمي ترسم.
من از اين كه ديگر مسئولان نظام هم سكوت مي كنند، نمي ترسم.
از آن كه روزي برسد كه جامعه ما كشف حجاب كند و فحشا، افتخار شود، نمي ترسم.
و از اين كه برخي مسلمان ها بترسند از آن كه بچه هايشان در آينده چگونه زندگي خواهند كرد، نمي ترسم.
آنها خودشان بايد بترسند و من از عمل خويش بايد بترسم، نه از عمل آنها.
من از آن كه فساد اقتصادي روزي ريشه عدالت را بخشكاند، هراسي ندارم. از اين كه مرا به خاطر آن كه فحشا را نمي پسندم، مرتجع بنامند و به افكار همچو مني احترام نگذارند، واهمه اي ندارم. آنها كه با فكر تازه خود مي خواهند غوغا كنند، هرگز معتبر نخواهند شد و هرگز با فساد و فحشا و بي احترامي به قانون و ترس از پايبندي بر عقايد، كسي محترم نمي شود.
در تنگناي حيرتم از نخوت رقيب
يارب مباد آن كه گدا معتبر شود
بس نكته غيرحسن ببايد كه تا كسي
مقبول طبع مردم صاحب نظر شود
من نسبت به آن چه كه براي ما در آينده رخ خواهد داد، سرتاپا اميدم. از اين كه در خيابان هاي تهران، كساني با ظاهري آلوده به فساد، آدم هايي بسيار پولدار كه بوي گند فساد اقتصادي مي دهند و آدم هاي بي قيد كه نشان از بي اعتقادي دارند، زياد شده اند، نمي ترسم.
اگر چرخ توسعه و پيشرفت آن قدر تند مي چرخد كه برخي مسئولان نظام را نسبت به وظيفه اي كه در برابر قانون دارند، گيج و بي حواس كرده است، بايد به آنان هشدار داد.
من در جشنواره تئاتر ايران در خوزستان كه چند روز پيش برگزار شد، نبودم اما اگر همان شده است كه مي گويند بايد از مسئولاني كه ساكت نشسته اند، پرسيد چرا به قانون ما احترام نمي گذاريد؟
اتفاقاً آنهايي كه از تفاله هاي فرهنگ غرب، ارتزاق مي كنند و روز به روز متمدن تر مي شوند و در اين راه تنها كاري كه از دستشان برمي آيد، لخت و عور شدن است، نمي دانند كه در غرب، قانون بيشتر از همه چيز احترام دارد. چرا آنها و چرا مسئولان ساكت ما به قانون كشور ايران احترام نمي گذارند؟
ترسوهايي كه روز به روز ترسوتر مي شوند تا فاني شوند. من از فحشاي آنها نمي ترسم.